Voljenom prijatelju
MIRKU MARJANOVIĆU
Ostaće u našim srcima vječno sjećanje i iskreno poštovanje.
Porodica DROBNJAK
poslato: 02.11.2025.
Navršava se četrdeset dana bola i tuge otkako nije sa nama naš voljeni
MIRKO MARJANOVIĆ
Još uvijek odzvanja tvoj glas u tišini našeg doma. Još uvijek osjećamo tvoj osmijeh iz svake naše uspomene.
Tvoje blago srce, tvoja riječ i tvoja djela ostaju da nas vode kroz dane bez tebe.
Neka ti naša tuga ne zadaje bol, a tvoj lik i tvoja ljubav živjeće vječno u našim srcima.
TVOJI NAJMILIJI
poslato: 02.11.2025.
Voljeni moj,
MIRKO MARJANOVIĆ
Nastaviti put bez tebe, jako je teško.
Četrdeset dvije godine koračala sam s tobom u sreći i ljubavi, a sada sa tugom živim bez tebe.
Šetaću sa tugom ruku pod ruku, a tvoja ljubav koja živi u mom srcu, daće mi snagu da nastavim dalje.
Volim te do neba, odakle me gledaš.
Tvoja FERIDA
poslato: 02.11.2025.
Navršava se 40 dana
od smrti
moje majke
RADMILE
GLIGOROVIĆ
Navršavaju se 4 ipo godine od smrti
moga oca
MILADINA
GLIGOROVIĆA
Vrijeme koje prolazi ne briše tugu i prazninu za vama.
Bili ste nam veliki oslonac, snaga i sigurnost u životu. Iako više nijeste sa nama vječno ćete živjeti u našim uspomenama.
Voli vas vaš sin IVICA sa porodicom
poslato: 02.11.2025.
НИКОЛА АЏИЋ
Срећо наша.
Срећан ти рођендан сине...
02. новембар дан који нас је усрећио и радост донио и тако 37 година.
Први рођендан без тебе животе наш, али знаш сине, постоје животи који кратко трају, а много више оставе и дају. Твој живот је кратко трајао, а оставио наслеђе љубави, доброте и поноса, твоје соколице Јану, Уну и Милу, али и највећу бол што родитељи могу дочекати.
Тешко је живјети без тебе Никола, али срећа наша, ми ћемо славити дан твога рођена јер имао си се рашта и родити.
Наша бол и патња за тобом је вјечна а ми више никад срећни.
Твоји неутјешни родитељи МИЈАЈЛО и АНКА
poslato: 02.11.2025.
НИКОЛА АЏИЋ
У срцу, у души, у сјећању, док нас буде?
Храбре и поносне, тужне и јаке.
Будимо ране и морамо даље.
Теби у част, сад још снажније боримо се за твој, за наш сан.
Док нас буде, увијек си уз нас вољени наш.
Срећан ти рођендан анђеле.
Твоје МАЈА, ЈАНА, УНА и МИЛА
poslato: 02.11.2025.
NIKOLA ADŽIĆ
Danas bi ti bio rođendan…
Ali umjesto osmjeha i zagrljaja, ostala je praznina i sjećanje.
Vrijeme ne briše tvoje prisustvo, i dalje si tu, u mislima, u pričama, u pjesmama koje na tebe podsjete.
Tvoja dobrota, tvoj glas, tvoj način da sve učiniš boljim - sve to i dalje čuvamo.
Srećan rođendan, gdje god da si.
Zauvijek voljen, zauvijek naš.
Tvoj KIKA sa porodicom
poslato: 02.11.2025.
НИКОЛА
Срећан ти рођендан срећо сестрина. Сигурно си окупио анђеле да славиш са њима јер се овај са нама није дало. Небо слави што те има за себе, а ми тугујемо и данас и заувијек . Живјет ћеш вјечно за нас.
Сестра ЈЕЛЕНА са породицом
poslato: 02.11.2025.
Prije godinu (1.11.24.) u Sulmoni - Italija umro je
STEFANO ERKOLE VLAHOVIĆ
(1948-2024.)
Juče, 1.11.2025. godine Stefanovi prijatelji održali su skup sjećanja na njega u mjestu Sreteški krš, ispred velikog krša. Njegova poslednja želja je bila da, poslije kremiranja u Italiji, njegov pepeo bude prosut na ovom mjestu u zemlji njegovih predaka. Na žalost to nijesu ispoštovali.
Poštujući njegovu poslednju volju, koja u Crnoj Gori, još uvijek, predstavlja nešto najuzvišenije, mi njegovi prijatelji odlučismo da ovo mjesto, simbolički, tretiramo kao mjesto gdje počiva naš veliki prijatelj. Taj veliki krš, od juče, simbolizuje njegovu ljudsku veličinu, a prelijepi prirodni ambijent i pogled sa tog mjesta, njegov duh.
Rekao je da ga ne žalimo kada cvijet zatvori latice, pčele se vrate u košnice, od talasa ostane pjena od čovjeka sjena i kada ispod sunčanog mača postane krš i drača... Tužno je saznanje da je dao značajan doprinos povratku posmrtnih ostataka kralja Nikole u Crnu Goru, a da njegov pepeo još nije stigao. Ali, danas su tu krš i drača kao simboli mjesta gdje Stefan počiva i gdje će ostati dovijeka.
U ime onih koji ga vole iz Crne Gore
ĐIDO MARKUŠ
poslato: 02.11.2025.
Un anno fa 1.11.2024. a Sulmona, Italia e decedutto
STEFANO ERCOLE VLAHOVIĆ
(1948-2024.)
Ieri, l'1 novembre 2025. Gli amici di Stefano si sono riuniti per onorare la memoria, nel luogo di
Sreteški krš, davanti alla grande roccia che da oggi porterà il segno della sua presenza. Il suo ultimo
desiderio era che, dopo la cremazione in Italia, le sue ceneri fossero sparse in questo luogo, nella
terra dei suoi antenati. Purtroppo, tale desiderio non è stato esaudito.
Fedeli alla sua ultima volontà, che in Montenegro rappresenta ancora qualcosa di sacro e inviolabile,
noi e suoi amici abbiamo deciso di considerare simbolicamente questo posto come il luogo in cui
riposa il nostro grande amico. Da ieri quella grande roccia simboleggia la sua nobiltà d’animo e la sua
forza umana, mentre la bellezza del paesaggio e la vastità dell’orizzonte custodiscono il suo spirito.
Stefano ci disse di non piangerlo quando il fiore chiude i suoi petali, le api tornano ai loro alveari, dalle
onde rimane soltanto la schiuma, dall'uomo soltanto l’ombra e quando sotto la spada del sole tutto
diventa roccia e rovi…
È triste sapere che ha dato un contributo significativo al ritorno in Montenegro dei resti del re Nicola,
mentre le sue ceneri non sono ancora arrivate. Eppure, oggi, la roccia e i rovi sono simboli eterni del
luogo dove il nostro amico Stefano vive e rimarrà per sempre.
A nome di tutti coloro che lo amavano nel Montenegro Djido Markuš
poslato: 02.11.2025.
Loading new posts...
No more posts